Forum Siemiona Forum - Ostatnie tematy

Bażantarnia – leśny kompleks i użytek ekologiczny w Siemianowicach

Admin Siemion — Thu, 09 Apr 2026 17:31:44 +0000

Bażantarnia to jedno z tych miejsc w Siemianowicach Śląskich, które wielu mieszkańców zna z codziennych spacerów, roweru albo po prostu z poczucia, że „to nasze zielone miejsce”. Ale przy tej ciekawostce trzeba od razu poprawić jedną rzecz: Bażantarnia nie jest rezerwatem leśnym. Formalnie jest to kompleks leśny położony w Bańgowie, objęty ochroną jako użytek ekologiczny. Źródła podają jego powierzchnię na około 39,32 ha.

To ważne rozróżnienie. Rezerwat przyrody i użytek ekologiczny to nie to samo. Rezerwat ma zwykle wyższy, bardziej rygorystyczny status ochrony. Użytek ekologiczny to również forma ochrony, ale obejmująca miejsca cenne przyrodniczo, które warto zachować ze względu na ich znaczenie dla lokalnego środowiska, bioróżnorodności i krajobrazu. W przypadku Bażantarni najuczciwiej więc pisać właśnie o użytku ekologicznym, a nie o rezerwacie.

Bażantarnia jest istotna nie tylko ze względu na formalny status ochrony. To jeden z najważniejszych terenów zielonych w Siemianowicach, regularnie wskazywany przez miasto jako ważne miejsce rekreacji i aktywnego wypoczynku. W oficjalnym opisie miasta pojawia się wręcz jako jeden z wyróżników lokalnej przestrzeni do życia.

To dobry przykład tego, że Siemianowice mają także drugie oblicze — mniej kojarzone z hutami, kopalniami i przemysłowym krajobrazem, a bardziej z zielenią, odpoczynkiem i lokalną przyrodą. Bażantarnia pokazuje, że historia miasta nie kończy się na przemyśle. Obejmuje także tereny, które dają mieszkańcom przestrzeń oddechu i kontakt z naturą.

Co ciekawe, ten teren ma również swój historyczny wymiar. Źródła wspominają, że w przeszłości był miejscem stacjonowania wojsk Napoleona. To szczegół, który dodaje Bażantarni dodatkowej warstwy znaczeniowej — nie jest to wyłącznie przestrzeń przyrodnicza, ale miejsce obecne także w lokalnej pamięci historycznej.

Dlatego tę ciekawostkę warto opowiadać uczciwie: Bażantarnia nie jest rezerwatem, ale jest cennym przyrodniczo kompleksem leśnym i użytkiem ekologicznym, który odgrywa ważną rolę w krajobrazie Siemianowic. To jeden z tych punktów na mapie miasta, które pokazują, że lokalna tożsamość nie składa się wyłącznie z cegły, stali i szybów kopalnianych.

Bażantarnia to nie tylko las. To jeden z zielonych filarów miasta.

Pytanie do mieszkańców:
Czy chcielibyście osobny materiał o najcenniejszych terenach zielonych Siemianowic — Bażantarni, Pszczelniku, Parku Górnik i innych miejscach, które warto znać nie tylko z nazwy?

Pałac Rheinbabenów, czyli siemianowicki „Zameczek”

Admin Siemion — Thu, 09 Apr 2026 17:30:33 +0000

Jednym z najbardziej charakterystycznych obiektów Michałkowic jest Pałac Rheinbabenów, potocznie nazywany „Zameczkiem”. Dla wielu mieszkańców to po prostu rozpoznawalny budynek w Parku Górnik. Ale w rzeczywistości jest to dawna rezydencja arystokratyczna, mocno osadzona w historii tej części dzisiejszych Siemianowic Śląskich.

Żeby dobrze opowiedzieć tę ciekawostkę, trzeba od razu zaznaczyć jedną rzecz: „Zameczek” nie powstał jako romantyczna fantazja bez przeszłości, ale wyrósł na miejscu starszego dworu i przez lata był rozwijany oraz przebudowywany. Źródła miejskie wskazują, że przełomowy moment nastąpił po 1822 roku, gdy majątek odziedziczył Karl Fidelis Nicolaus Valentin Rheinbaben. W 1836 roku przebudował on swoją siedzibę tak, by pełniła już nie tylko funkcję użytkową, ale także reprezentacyjno-rekreacyjną, podkreślającą status społeczny właścicieli Michałkowic.

Równocześnie inne opracowania pokazują, że historia obecnej bryły pałacu jest bardziej złożona. Wikipedia podaje, że pałac pochodzi z 1836 bądź 1870 roku, a następnie został przebudowany w latach 1906–1907, gdy dobudowano oranżerię. Z kolei miejski system informacji o zabytkach zwraca uwagę, że nad wejściem widnieje data 1870, co dobrze pokazuje, że obiekt przechodził kolejne etapy formowania swojej dzisiejszej postaci.

To nie jest wada tej historii, tylko jej naturalna cecha. Przy dawnych rezydencjach często trzeba odróżniać początek założenia, większą przebudowę i późniejsze dopełnienie formy architektonicznej. Dlatego najuczciwiej pisać, że „Zameczek” jest historyczną rezydencją rozwijaną i przebudowywaną w XIX i na początku XX wieku, związaną z rodem Rheinbabenów.

Sam obiekt znajduje się w Parku Górnik, dawniej związanym z założeniem parkowym wokół pałacu. Na terenie parku znajdują się także inne elementy historyczne, m.in. dom leśniczego i ogrodnika, staw oraz dawne założenia zieleni. To sprawia, że „Zameczek” nie powinien być opowiadany jako pojedynczy budynek, ale jako część szerszego zespołu pałacowo-parkowego Michałkowic.

Dziś obiekt nadal żyje, choć już w zupełnie innej roli. Współczesne materiały miejskie pokazują, że funkcjonuje jako SCK Zameczek i jest miejscem wydarzeń kulturalnych, spacerów historycznych oraz lokalnych inicjatyw. To ważne, bo oznacza, że dawny pałac nie został zamrożony jako martwy zabytek, lecz nadal działa w miejskiej tkance.

Z perspektywy historii miasta „Zameczek” jest ważny z jeszcze jednego powodu. Przypomina, że dzieje dzisiejszych Siemianowic to nie tylko huty, kopalnie i robotnicze osiedla, ale także warstwa dawnych majątków, rodów właścicielskich i reprezentacyjnej architektury. Właśnie dlatego Michałkowice tak dobrze pokazują, że współczesne miasto składa się z miejsc o różnych korzeniach i różnych typach pamięci.

Dlatego Pałac Rheinbabenów warto opowiadać nie jako „ładny budynek z parku”, ale jako ważny fragment dawnej historii Michałkowic i jeden z najbardziej charakterystycznych zabytków tej części Siemianowic.

„Zameczek” to nie dekoracja. To ślad dawnego świata, który nadal stoi w środku miasta.

Pytanie do mieszkańców:
Czy chcielibyście osobny materiał o rodzie Rheinbabenów, Parku Górnik i o tym, jak zmieniała się funkcja „Zameczku” na przestrzeni lat?

Park Tradycji i parowa maszyna wyciągowa z 1905 roku

Admin Siemion — Thu, 09 Apr 2026 17:24:52 +0000

Jednym z najbardziej charakterystycznych miejsc na mapie współczesnych Siemianowic Śląskich jest Park Tradycji, działający na terenie dawnej kopalni „Michał”. To miejsce wyjątkowe, bo nie ogranicza się do roli zwykłego obiektu wystawowego. Łączy w sobie autentyczną przestrzeń poprzemysłową, zachowane elementy dawnej infrastruktury kopalnianej oraz nowoczesną funkcję kulturalną i edukacyjną.

Przy tej ciekawostce trzeba jednak od razu poprawić jeden częsty błąd. W Parku Tradycji nie znajduje się lokomotywa z 1905 roku, lecz parowa maszyna wyciągowa z 1905 roku. To bardzo ważne rozróżnienie. Lokomotywa służy do ciągnięcia składu po torach, natomiast maszyna wyciągowa była sercem pracy szybu kopalnianego — obsługiwała transport ludzi i urobku w pionie, między powierzchnią a podziemiem.

Sam Park Tradycji został oddany do użytku w 2012 roku, a jego oficjalne otwarcie nastąpiło 9 września 2012 roku. Powstał w budynku dawnej maszynowni szybu „Krystyn” kopalni „Michał”, obok charakterystycznej wieży wyciągowej, która do dziś dominuje nad okolicą. To właśnie połączenie zachowanego przemysłowego rdzenia z nową funkcją sprawia, że obiekt jest tak ważny dla lokalnej pamięci i tożsamości miasta.

Źródła podkreślają, że w Parku Tradycji znajduje się nie tylko sama parowa maszyna wyciągowa z 1905 roku, ale również jedna z największych w Polsce kolekcji lamp górniczych oraz inne eksponaty związane z historią górnictwa i hutnictwa. To pokazuje, że nie mówimy o pojedynczym zabytku, ale o całej przestrzeni pamięci przemysłowej, osadzonej w autentycznym miejscu pracy dawnych pokoleń mieszkańców.

Właśnie dlatego Park Tradycji ma znaczenie większe niż tylko lokalna atrakcja. To miejsce, w którym przemysłowa historia Siemianowic została zachowana nie jako sucha opowieść, lecz jako realna materia: cegła, stal, maszyny i przestrzeń dawnej kopalni. Dzięki temu łatwiej zrozumieć, że rozwój miasta nie był abstrakcją z podręcznika, ale efektem ciężkiej pracy, technologii i całego zaplecza przemysłowego budowanego przez dziesięciolecia.

Istotne jest też to, że Park Tradycji nie zamraża historii w martwej formie. To obiekt żyjący, działający jako filia Siemianowickiego Centrum Kultury, organizujący wydarzenia, wystawy i projekty edukacyjne. Dzięki temu dawna kopalniana infrastruktura nie została jedynie zakonserwowana, ale dostała drugie życie w służbie pamięci i kultury.

Dlatego tę ciekawostkę warto opowiadać nie jako prosty slogan o „lokomotywie z 1905 roku”, lecz jako historię o tym, że w Siemianowicach udało się zachować autentyczny fragment przemysłowego serca miasta i nadać mu nową funkcję. Park Tradycji jest dziś jednym z najmocniejszych dowodów, że lokalne dziedzictwo poprzemysłowe może nadal działać, uczyć i robić wrażenie.

To nie jest zwykły eksponat. To część dawnej kopalni, która nadal opowiada historię Siemianowic.

Pytanie do mieszkańców:
Czy chcielibyście osobny materiał o najcenniejszych obiektach Parku Tradycji — od maszyny wyciągowej z 1905 roku po wieżę szybu „Krystyn” i kolekcję lamp górniczych?

1998: likwidacja kopalni „Siemianowice”

Admin Siemion — Thu, 09 Apr 2026 17:22:48 +0000

W historii Siemianowic są daty, które nie oznaczają początku, lecz koniec całej epoki. Do takich dat należy rok 1998, kiedy ostatecznie zlikwidowano kopalnię „Siemianowice”. Lokalne kalendarium przypomina jednak ważny szczegół: uroczyste pożegnanie kopalni odbyło się już w 1994 roku, a więc kilka lat przed formalnym domknięciem całego procesu.

To bardzo istotne rozróżnienie. Symboliczne zakończenie działalności kopalni nie było tym samym co jej pełna likwidacja. W przypadku dużych zakładów górniczych zamknięcie oznaczało zwykle dłuższy proces: wygaszanie wydobycia, porządkowanie majątku, zabezpieczanie infrastruktury, rozwiązywanie problemów technicznych i stopniowe przekształcanie terenów pogórniczych. To właśnie dlatego między pożegnaniem kopalni a jej formalną likwidacją upłynęło jeszcze kilka lat.

W szerszym sensie likwidacja kopalni „Siemianowice” była częścią większej transformacji gospodarczej końca XX wieku, w której miasta przemysłowe Górnego Śląska traciły zakłady będące przez pokolenia podstawą lokalnej tożsamości. Siemianowice nie były tu wyjątkiem. Źródła ogólne o mieście wskazują, że właśnie pod koniec XX wieku, w wyniku przemian gospodarczych i restrukturyzacji, zaczął się proces odchodzenia od dawnego modelu ciężkiego przemysłu.

Ta data ma też znaczenie bardziej konkretne. Po likwidacji kopalni pozostała infrastruktura techniczna związana z odwadnianiem wyrobisk. Uchwała miejska z 2009 roku wskazuje, że po likwidacji KWK „Siemianowice” funkcjonowały dwie pompownie stacjonarnego odwadniania przy szybach „Siemianowice III” i „Richter I”. To pokazuje, że kopalnia nie znika po prostu z dnia na dzień. Jej obecność trwa jeszcze długo w ziemi, w technice i w kosztach utrzymania bezpieczeństwa terenu.

Warto też pamiętać, że dla mieszkańców taka likwidacja nie była wyłącznie zmianą gospodarczą. To był koniec konkretnego świata pracy i codzienności. Kopalnia oznaczała etaty, rytm zmian, sąsiedztwa budowane wokół zakładu, górnicze rodziny i poczucie, że miasto stoi na czymś trwałym. Gdy znika kopalnia, nie znika tylko zakład. Znika także część lokalnej tożsamości. To właśnie dlatego temat likwidacji kopalni „Siemianowice” ma w pamięci miasta ciężar dużo większy niż zwykły wpis administracyjny w kronice.

Dlatego 1998 rok warto zapamiętać jako formalny koniec kopalni „Siemianowice”, ale też jako symboliczny moment zamykania górniczej epoki miasta. To jedna z tych dat, które pokazują, że historia Siemianowic to nie tylko narodziny zakładów i rozwój przemysłu, ale również bolesne procesy jego wygaszania.

Najpierw kopalnia budowała miasto. Potem jej likwidacja stała się znakiem, że całe miasto wchodzi w nową epokę.

Pytanie do mieszkańców:
Czy chcielibyście osobny materiał o ostatnich latach kopalni „Siemianowice”, wspomnieniach pracowników i tym, co po zakładzie zostało do dziś?

1951: przyłączenie Michałkowic do Siemianowic Śląskich

Admin Siemion — Thu, 09 Apr 2026 17:22:03 +0000

Dziś Michałkowice są dla mieszkańców naturalną częścią Siemianowic Śląskich. Funkcjonują jako jedna z najważniejszych dzielnic miasta, z własnym charakterem, historią i lokalną pamięcią. Ale nie zawsze tak było. Dopiero w 1951 roku Michałkowice zostały administracyjnie przyłączone do Siemianowic Śląskich.

To bardzo ważne rozróżnienie, bo łatwo tu o uproszczenie. Michałkowice nie powstały w 1951 roku. Były starszą miejscowością, której historia sięga dużo wcześniej. Rok 1951 oznacza więc nie początek tej społeczności, lecz moment zmiany granic administracyjnych, po którym Michałkowice weszły do struktury miasta Siemianowice Śląskie.

Ten fakt dobrze pokazuje, jak naprawdę budowały się współczesne Siemianowice. Nie jako jednolity organizm od początku, lecz jako miasto tworzone etapami, przez łączenie różnych miejscowości, osad i obszarów o własnej tożsamości. Wcześniej podobny proces dotyczył m.in. relacji między dawnymi Siemianowicami a Hutą Laurą. Po wojnie przyszły kolejne zmiany granic i układu miasta.

Michałkowice wnosiły do tego organizmu coś własnego. To nie była „pusta przestrzeń do dopisania”, ale miejsce z odrębną historią społeczną, parafialną, przemysłową i mieszkaniową. Dlatego do dziś dla wielu mieszkańców dzielnica ta ma wyraźnie odczuwalny własny charakter. Przyłączenie do Siemianowic nie wymazało tej odrębności — jedynie wpisało ją w większą całość miasta.

Z perspektywy historii lokalnej rok 1951 warto traktować jako moment realnego poszerzenia i przekształcenia miasta, a nie tylko suchą korektę granic na mapie. Takie decyzje wpływały na administrację, planowanie przestrzenne, transport, infrastrukturę i późniejsze poczucie miejskiej wspólnoty.

To także dobra lekcja patrzenia na współczesne Siemianowice. Miasto, które dziś wydaje się jedną całością, w rzeczywistości składa się z części o różnych korzeniach i różnych drogach historycznych. Michałkowice są jednym z najlepszych przykładów tej złożoności.

Dlatego 1951 rok warto pamiętać jako moment, w którym Michałkowice stały się częścią Siemianowic Śląskich, ale nie utraciły własnej historii. To właśnie takie procesy budowały dzisiejszy kształt miasta.

Michałkowice weszły do Siemianowic w 1951 roku. Ale ich historia zaczęła się dużo wcześniej.

Pytanie do mieszkańców:
Czy chcielibyście osobny materiał pokazujący jak wyglądały Michałkowice przed 1951 rokiem i co z ich dawnej odrębności przetrwało do dziś?

1948: Huta Laura zmienia nazwę na Hutę „Jedność”

Admin Siemion — Thu, 09 Apr 2026 17:20:12 +0000

W historii Siemianowic są takie daty, które łatwo źle odczytać. Rok 1948 jest właśnie jednym z nich. Kiedy ktoś widzi hasło „Huta Jedność: 1948”, może odnieść wrażenie, że właśnie wtedy powstał zakład. To byłby błąd. Sama huta była znacznie starsza — jej początki sięgają XIX wieku, a jako Huta Laura funkcjonowała od lat 30. XIX stulecia. To, co wydarzyło się w 1948 roku, dotyczyło zmiany nazwy, a nie narodzin samego zakładu.

Kalendarium historii miasta ujmuje to krótko i jasno: w 1948 roku nastąpiła zmiana nazwy huty „Laura” na „Jedność”. To krótka notatka, ale za nią stoi większy kontekst polityczny i symboliczny.

Źródła muzealne doprecyzowują, że nazwa „Jedność” została nadana dla uczczenia połączenia Polskiej Partii Robotniczej i Polskiej Partii Socjalistycznej. To bardzo ważny szczegół, bo pokazuje, że powojenna zmiana nazwy nie była neutralną decyzją administracyjną. Była częścią nowego porządku politycznego, w którym przemysł, nazewnictwo i symbolika miały wzmacniać oficjalną narrację państwa komunistycznego.

To nie zmienia jednak faktu, że sama huta pozostała jednym z najważniejszych zakładów przemysłowych miasta. Zmieniła się nazwa, ale ciągłość przemysłowa została zachowana. Właśnie dlatego w pamięci mieszkańców można spotkać dwa równoległe porządki: starszy, związany z Hutą Laura, oraz powojenny, związany z Hutą Jedność. Oba odnoszą się do tego samego wielkiego zakładu, który przez dekady kształtował rytm życia w Siemianowicach.

Po wojnie huta weszła w nowy etap działalności. Z czasem wyspecjalizowała się m.in. w produkcji stalowych rur bez szwu, a jej struktura obejmowała takie wydziały jak Walcownia Rur Mannesmann, Walcownia Rur Innocenti czy Ciągarnia Rur. To pokazuje, że Huta Jedność nie była wyłącznie reliktem dawnej epoki, ale rozwijała się jako zakład o coraz bardziej wyspecjalizowanym profilu produkcyjnym.

Warto też spojrzeć na tę zmianę szerzej. W 1948 roku nie zmienił się tylko szyld nad bramą zakładu. Zmienił się także symboliczny język epoki. Dawna nazwa związana z Laurą i przemysłowym dziedzictwem XIX wieku została zastąpiona nazwą odwołującą się do powojennej ideologii i nowego państwowego porządku. To właśnie dlatego ta data jest ważna nie tylko dla historii przemysłu, ale również dla zrozumienia, jak polityka wpływała na pamięć i tożsamość miejsca.

Dlatego 1948 rok warto pamiętać jako moment przejścia od Huty Laura do Huty „Jedność”. Nie jako narodziny nowego zakładu, ale jako początek nowego rozdziału w historii starej przemysłowej potęgi Siemianowic.

To była ta sama huta. Ale od 1948 roku miała już nową nazwę, nowe czasy i nowy ciężar symboliczny.

Pytanie do mieszkańców:
Czy chcielibyście osobny materiał pokazujący jak zmieniała się huta od epoki Laury, przez Jedność, aż po likwidację i dzisiejszy stan terenu?

Gdzie się podziała nasza zieleń? Gorzki rachunek Adama Balona po 32 latach

Admin Siemion — Wed, 08 Apr 2026 13:03:31 +0000

Dlaczego ta analiza jest ważna dla każdego z nas? Ponieważ obala mit, że „skoro ubywa mieszkańców, to mamy więcej miejsca i oddechu”. Jest dokładnie odwrotnie. Choć siemianowiczan jest o 20% mniej niż w latach 90., terenów zielonych, gdzie możemy pójść na spacer z wózkiem czy psem, ubywa w zastraszającym tempie. Adam Balon pokazuje czarno na białym: to, co kiedyś uznano za najcenniejsze przyrodniczo, dziś często jest zabetonowane pod markety, zakłady czy osiedla.

Szczegóły (Kluczowe dane)

Bilans strat: Z 41 najcenniejszych obszarów miasta, aż 5 całkowicie straciło swoje walory (zniszczone w 80-90%). Kolejne tereny zostały „okrojone” o połowę lub więcej.
Symboliczne straty: W miejscu dawnego osadnika mamy dziś Kaufland (pow. 36), a na dawnych polach – drugą część pola golfowego (pow. 26).
Największa tragedia ekologiczna: Wycięcie ok. 10-12 ha lasu na hałdach na południu miasta (to obszar większy niż połowa Lasku Bytkowskiego!).
Zwierzę Roku 2026: Supercenne stanowisko chomika europejskiego w Michałkowicach niemal zniknęło pod zakładami przemysłowymi.

Kompendium logistyczne

Autor opracowania: mgr Adam Balon (biolog, społecznik).
Punkt odniesienia: „Waloryzacja przyrodnicza” z 1994 roku wykonana przez „pro Natura”.
Demografia: Spadek liczby ludności z 79 tys. (1994 r.) do niecałych 63 tys. (2025 r.).
Status prawny: Chaos w dokumentach. Znikające użytki ekologiczne (np. Staw Remiza) i niepewny status Bażantarni.
Polityka lokalna: Projekt utworzenia zespołu przyrodniczo-krajobrazowego w Bażantarni spadł z programu marcowej sesji Rady Miasta (2026 r.).

Wnioski/Ryzyka: Największym ryzykiem jest postępująca „betonoza” pod płaszczykiem rozwoju. Jeśli status ochronny Bażantarni i innych terenów nie zostanie pilnie uregulowany, za kolejne 10 lat będziemy o przyrodzie w Siemianowicach czytać już tylko w podręcznikach pana Balona.

Link do pełnego tekstu Adama Balona

🗣️ Głos od Admina: Adam Balon to człowiek, który o przyrodzie naszego miasta wie wszystko – uczył biologii pokolenia siemianowiczan i jako jeden z niewielu ma odwagę mówić, że król jest nagi. Ta analiza to czerwona kartka dla planowania przestrzennego w naszym mieście. Czy naprawdę chcemy, by jedyną „zielenią” w Siemianowicach były pola golfowe, na które nie każdy ma wstęp? Czy rozwój gospodarczy musi odbywać się kosztem resztek siedlisk chomika, który stał się symbolem 2026 roku? Czekam na Wasze opinie – zwłaszcza od mieszkańców okolic ul. Domina i Michałkowic.

Mieszkanie za remont w Siemianowicach. UM publikuje listę „odrzutów”. Czy warto w to wchodzić?

Admin Siemion — Tue, 07 Apr 2026 18:47:23 +0000

Wydział Gospodarki Lokalowej zaprezentował listę 81 lokali mieszkalnych, które nie znalazły najemców w poprzednich turach. Są to mieszkania przeznaczone do remontu kapitalnego, co oznacza, że przyszły najemca musi odnowić je od podstaw za własne pieniądze.

Kluczowe informacje dla zainteresowanych: Udostępnienie lokali odbywa się na zasadzie pierwszeństwa wniosku. Jeśli jesteś na liście oczekujących na mieszkanie komunalne, możesz złożyć wniosek na konkretny adres w kancelarii podawczej Urzędu Miasta. Po podpisaniu porozumienia masz rok na zakończenie prac, a po ich odbiorze otrzymujesz umowę najmu na czas nieoznaczony.

Przekrój lokali:

Lista jest długa i obejmuje niemal całe miasto – od Bytkowa po Centrum. Metraże są skrajne:

Najmniejsze: ul. Kołłątaja 14/9 (16,40 m²) oraz ul. Kołłątaja 1/15 (17,02 m²).
Największe: ul. Piastowska 13/9 (60,01 m²) oraz ul. Śmiłowskiego 3/9 (59,12 m² na poddaszu).
Ogrzewanie: To największe wyzwanie. Wiele lokali, jak te na Krótkiej, Komuny Paryskiej czy Bytkowskiej, nie posiada żadnego ogrzewania lub opiera się na starych piecach. Tylko nieliczne mają C.O. z sieci (np. Sobieskiego 10/12) lub C.O. gazowe (Fabryczna 14b/14).

Szczegółowych informacji udziela Wydział Gospodarki Lokalowej przy ul. Michałkowickiej 105 (pokój 006, tel. 32 760 54 80).

PEŁNA LISTA LOKALI DO REMONTU KAPITALNEGO

Oto zestawienie wszystkich dostępnych adresów wraz z metrażem i rodzajem ogrzewania:

ul. Boczna:

Boczna 10/10: 37,00 m², piece, 2 piętro.
Boczna 13b/1: 35,77 m², elektryczne, parter.
Boczna 13b/2: 34,30 m², piece, parter.

ul. Bytkowska:

Bytkowska 6/9: 40,64 m², piece (2 pokoje), 2 piętro.
Bytkowska 25/1: 37,50 m², brak ogrzewania, parter.
Bytkowska 25/9: 36,99 m², piece, 1 piętro.
Bytkowska 29/6: 28,01 m², brak ogrzewania, 1 piętro.
Bytkowska 31/7: 33,34 m², elektryczne, 1 piętro.

ul. Damrota:

Damrota 4/11: 41,35 m², piece, 2 piętro.

ul. Fabryczna:

Fabryczna 4/2: 36,00 m², piece, parter.
Fabryczna 14b/14: 25,73 m², C.O. gazowe, parter.
Fabryczna 20/3: 42,92 m², piece, parter.
Fabryczna 20/11: 26,19 m², brak ogrzewania, 2 piętro.

ul. Kołłątaja:

Kołłątaja 1/15: 17,02 m², C.O. (1 pomieszczenie), 1 piętro.
Kołłątaja 2/5: 22,55 m², C.O., 1 piętro.
Kołłątaja 12/10: 30,00 m², C.O., 1 piętro.
Kołłątaja 14/9: 16,40 m², C.O. (1 pomieszczenie), 1 piętro.

ul. Komuny Paryskiej:

Komuny Paryskiej 2/2: 18,65 m², brak ogrzewania (1 pomieszczenie), parter.
Komuny Paryskiej 6/2: 37,01 m², brak ogrzewania, parter.
Komuny Paryskiej 8/10: 40,96 m², piece, 2 piętro.
Komuny Paryskiej 18/7: 39,90 m², piece, 1 piętro.

ul. Kościuszki:

Kościuszki 7/8: 37,00 m², piece, 2 piętro.

ul. Krótka:

Krótka 1/2: 32,30 m², piece, parter.
Krótka 4/5: 39,78 m², piece, 1 piętro.
Krótka 5/2: 33,40 m², brak ogrzewania, parter.
Krótka 5/3: 33,40 m², piece, parter.

ul. Krupanka:

Krupanka 4/6: 38,50 m², piece, 1 piętro.

ul. Jana Matejki:

Matejki 13/4: 38,58 m², brak ogrzewania, 1 piętro.

ul. Karola Miarki:

Miarki 5/4: 26,25 m², piece, 1 piętro.
Miarki 10/3: 38,19 m², brak ogrzewania (2 pokoje), parter.
Miarki 12/4: 23,52 m², piece (1 pomieszczenie), 1 piętro.
Miarki 12/8: 38,70 m², piece, 2 piętro.

ul. Adama Mickiewicza:

Mickiewicza 2/3: 48,73 m², elektryczne, parter.
Mickiewicza 4/17: 36,03 m², piece, parter.
Mickiewicza 6/1: 38,70 m², piece, parter.

ul. Niepodległości:

Niepodległości 12a/2: 37,65 m², piece, parter.
Niepodległości 12a/5: 38,36 m², piece, 1 piętro.

ul. Ogrodowa:

Ogrodowa 3/3: 33,60 m², piece, parter.
Ogrodowa 3/10: 34,00 m², elektryczne, 2 piętro.

ul. Piaskowa:

Piaskowa 2/3: 26,25 m², piece, parter.

ul. Piastowska:

Piastowska 5/5: 35,10 m², brak ogrzewania, 1 piętro.
Piastowska 5/6: 46,60 m², piece, 1 piętro.
Piastowska 7/1: 23,42 m², piece, parter.
Piastowska 13/9: 60,01 m², piece (3 pokoje), 2 piętro.

ul. Powstańców:

Powstańców 18b/2: 35,88 m², piece, 1 piętro.
Powstańców 19/7: 19,00 m², piece, 1 piętro.
Powstańców 50/3: 34,50 m², brak ogrzewania, parter.
Powstańców 50/14: 36,55 m², piece, 3 piętro.
Powstańców 50a/17: 31,01 m², piece, parter.
Powstańców 50a/22: 32,62 m², piece, 3 piętro.
Powstańców 50a/23: 32,64 m², piece, 3 piętro.
Powstańców 52/1: 40,24 m², piece, parter.
Powstańców 52/6: 33,00 m², piece, 1 piętro.
Powstańców 52/7: 31,37 m², piece, 1 piętro.

Inne lokalizacje:

Pszczelnicza 4/16: 38,20 m², piec, parter.
Pułaskiego 1/10: 35,77 m², elektryczne, 3 piętro.
Sobieskiego 10/12: 46,05 m², C.O. z sieci, 2 piętro.
Staszica 7/2: 33,75 m², brak ogrzewania, parter.
Szkolna 3/10: 45,12 m², piece (2 pokoje), 2 piętro.
Śniadeckiego 7/2: 22,08 m², brak ogrzewania (1 pomieszczenie), parter.
Śniadeckiego 7/7: 22,22 m², piece (1 pomieszczenie), 2 piętro.
Zwycięstwa 3/8: 47,10 m², piece, 2 piętro.
Żwirki i Wigury 2/5: 37,37 m², C.O., 1 piętro.

ul. Śląska:

Śląska 10a/4: 30,36 m², piece, 1 piętro.
Śląska 18a/1: 40,04 m², piece, parter.
Śląska 22/3: 29,70 m², piece (1 pomieszczenie), 1 piętro.
Śląska 70/2: 34,58 m², piece i elektryczne, parter.
Śląska 71/5: 36,50 m², piece, 1 piętro.
Śląska 72/7: 40,69 m², piece, 2 piętro.
Śląska 74/5: 33,40 m², piece, 1 piętro.
Śląska 78/11: 24,40 m², piece, 1 piętro.
Śląska 78/29: 32,18 m², piece, 2 piętro.

ul. Śmiłowskiego:

Śmiłowskiego 3/9: 59,12 m², brak ogrzewania (2 pokoje), poddasze.
Śmiłowskiego 39/4: 38,00 m², elektryczne, parter.
Śmiłowskiego 39/11: 40,26 m², piece, 2 piętro.

ul. św. Barbary:

św. Barbary 14/8: 31,72 m², piece, 1 piętro.
św. Barbary 15/3: 40,22 m², brak ogrzewania, 1 piętro.
św. Barbary 16/3: 57,07 m², piece (2 pokoje), 1 piętro.
św. Barbary 17/2: 32,60 m², piece, 1 piętro.
św. Barbary 18/8: 26,40 m², elektryczne i piece, 2 piętro.
św. Barbary 18/9: 52,02 m², elektryczne (2 pokoje), 3 piętro.
św. Barbary 18a/14: 31,89 m², piece, 1 piętro.
św. Barbary 18a/15: 35,82 m², brak ogrzewania, 2 piętro.

🔎 KOMENTARZ REDAKCJI (Forum Siemiona)

Publikacja tej listy pod szyldem „odrzuty” jest, delikatnie mówiąc, niefortunna wizerunkowo, ale bardzo szczera. Jako redakcja Forum musimy jednak postawić kilka trudnych pytań:

Pułapka „własnego kosztu”: Remont kapitalny 60-metrowego mieszkania z wymianą instalacji i ogrzewania to dziś koszt rzędu 80-120 tysięcy złotych. Czy osoby znajdujące się na listach oczekujących na mieszkanie komunalne faktycznie dysponują takimi środkami?
Standard 18. wieku: Znaczna część oferowanych lokali wciąż bazuje na piecach węglowych. W dobie walki ze smogiem i planów odchodzenia od węgla, miasto przerzuca obowiązek modernizacji ogrzewania na najemcę, który po zainwestowaniu fortuny w pompę ciepła czy gaz, wciąż będzie tylko lokatorem, a nie właścicielem.
Kolejność zgłoszeń: System „kto pierwszy, ten lepszy” zawsze budzi emocje. Czy nie prościej byłoby stworzyć transparentny ranking punktowy oparty na sytuacji życiowej, zamiast zmuszać ludzi do „wyścigu do okienka”?

Wniosek: Dla kogoś z fachem w ręku i gotówką na koncie, może to być szansa na ominięcie wieloletniej kolejki. Dla większości siemianowiczan z listy oczekujących, te „odrzuty” mogą okazać się finansowym gwoździem do trumny.

A Wy co sądzicie? Czy bralibyście mieszkanie do remontu na takich zasadach? Piszcie w komentarzach, które adresy z listy wydają się Wam najbardziej „podejrzane”!

Recydywa głupoty? 23-letni podpalacz z Osiedla Tuwima zatrzymany przez policję

Admin Siemion — Tue, 07 Apr 2026 07:47:45 +0000

Przez ostatnie tygodnie mieszkańcy Osiedla Tuwima z niepokojem spoglądali przez okna, widząc łuny ognia nad osiedlowymi altankami śmietnikowymi. Od połowy marca seria podpaleń stała się lokalną plagą. Dziś policja oficjalnie potwierdza: sprawca został zatrzymany.

To 23-letni mieszkaniec naszego miasta. Metoda działania była prymitywna, ale skuteczna – ogień podkładany pod kontenery i luźno leżące odpady. Dzięki analizie monitoringu miejskiego i żmudnej pracy operacyjnej siemianowickich kryminalnych, udało się wytypować i zatrzymać mężczyznę. Straty wyceniono na ponad 21 tysięcy złotych, co obejmuje zniszczone mienie komunalne i prywatne.

Młody mężczyzna usłyszał zarzut zniszczenia mienia. Prokurator zdecydował o zastosowaniu dozoru policyjnego, co oznacza, że na proces 23-latek poczeka na wolności.

🔎 KOMENTARZ REDAKCJI (Forum Siemiona)

Z jednej strony wielkie brawa dla siemianowickiej policji za skuteczne wykorzystanie monitoringu. To dowód na to, że kamery na osiedlach to nie tylko „gadżet”, ale realne narzędzie walki z wandalizmem.

Jednak jako Forum Siemiona musimy postawić kilka pytań, które nurtują mieszkańców:

Dozór to nie areszt: 21 tysięcy złotych strat to kwota niebagatelna. To koszt kilkunastu nowych kontenerów, za które zapłacimy my – podatnicy. Czy „dozór policyjny” dla seryjnego podpalacza to wystarczający środek zapobiegawczy? Mieszkańcy Tuwima mają prawo obawiać się, czy „nuda” lub chęć odwetu nie pchną sprawcy do kolejnych czynów.
Problem „luzem leżących odpadów”: Zwróćcie uwagę na fragment o podpalaniu „odpadów pozostawionych luzem”. To kolejny raz pokazuje, że zalegające przy altankach gabaryty i śmieci to nie tylko problem estetyczny, ale realne paliwo dla przestępców. Gdyby śmieci znikały szybciej (o czym pisaliśmy przy okazji harmonogramów), pole do popisu dla podpalacza byłoby mniejsze.
Kto zapłaci? Wyrok karny to jedno, ale czy miasto i firmy wywozowe będą dochodzić odszkodowania na drodze cywilnej? 21 tysięcy złotych nie powinno zostać „podarowane”. Będziemy pilnować, czy sprawca poczuje uderzenie po kieszeni, a nie tylko „pouczenie” od sądu.

Sprawa ma charakter rozwojowy – policja nie wyklucza dalszych zatrzymań. Czyżby 23-latek nie działał sam? Będziemy trzymać rękę na pulsie.

A Wy co sądzicie? Kara 5 lat więzienia za spalenie kontenerów jest adekwatna, czy może prace społeczne przy sprzątaniu osiedla byłyby lepszą nauczką?

Wielkie planowanie w sercu miasta. Masz 25 dni, by zdecydować, co powstanie obok Twojego domu

Admin Siemion — Thu, 02 Apr 2026 12:17:07 +0000

Urzędnicy ruszyli z procedurą tworzenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego (MPZP) dla kluczowej części Siemianowic. Chodzi o rejon ograniczony ulicami: Bohaterów Westerplatte, Kopalnianą, Hermana Wróbla, Jagiellońską, Tomasza Trafalczyka, Wisławy Szymborskiej, Jana Matejki, Fabryczną oraz Dworcową.

Dla niewtajemniczonych: MPZP to najważniejszy dokument w mieście. To "biblia" dla deweloperów i inwestorów. Jeśli w planie znajdzie się zapis o "usługach uciążliwych" – pod Twoim oknem może wyrosnąć wszystko. Jeśli wywalczymy "tereny zielone" – beton nas nie zaleje.

Jak złożyć wniosek? (To prostsze niż myślisz) Nie musisz być prawnikiem. Do 27 kwietnia 2026 r. wyślij swoje propozycje:

E-mailem: na adres planowanie@um.siemianowice.pl.
Tradycyjnie: papierowo do UM na Jana Pawła II 10.
Ważne: Użyj oficjalnego formularza (linki znajdziesz w BIP lub w pokoju 112 na Michałkowickiej 105).

🔎 KOMENTARZ REDAKCJI (Forum Siemiona)

Szanowni Państwo, to nie jest kolejny nudny papier. To jest walka o to, jak będzie wyglądało nasze miasto przez najbliższe kilkadziesiąt lat. Rejon objęty planem to serce starej części Siemianowic i terenów przyległych do torów – miejsca o ogromnym potencjale, ale i zagrożone "dziką" zabudową.

Na co musimy zwrócić uwagę?

Termin: 27 kwietnia to bardzo bliska data. Dlaczego miasto daje tak mało czasu na konsultacje tak ogromnego obszaru? To zaledwie kilka tygodni na analizę trudnych dokumentów.
Formularz: Urząd wymaga "specjalnego wzoru formularza" z 2023 roku. To typowa bariera – wielu mieszkańców zniechęci się samą koniecznością wypełniania skomplikowanych rubryk.
Środowisko: Wspomniana w komunikacie "prognoza oddziaływania na środowisko" to klucz do zablokowania ewentualnych uciążliwych inwestycji. Czy urzędnicy rzetelnie sprawdzą, jak nowa zabudowa wpłynie na przewietrzanie miasta i retencję wody?

Nasza rada: Nie czekajcie. Jeśli mieszkacie przy Matejki, Jagiellońskiej czy Dworcowej – zbierzcie się z sąsiadami. Napiszcie wspólnie jeden mocny wniosek: "Chcemy parku zamiast magazynów" lub "Chcemy oświetlonego parkingu zamiast nieużytków".

Forum Siemiona będzie śledzić ten proces na każdym etapie. Nie pozwolimy, by ten plan przeszedł "po cichu"!

Czy ktoś z Was próbował już przebić się przez urzędowe mapy w pokoju 112? Dajcie znać, czy urzędnicy pomagają, czy raczej rzucają kłody pod nogi!